از آرزو خاوری تا سوگند صیادی مدارسی که از روا داری چیزی نمی دانند

از آرزو خاوری تا سوگند صیادی مدارسی که از روا داری چیزی نمی دانند

جاویدانی: مرگ آرزو خاوری و سوگند صیادی، دو دانش آموز نوجوان، بار دیگر پرسش هایی جدی درباره ی نحوه برخورد مدارس با دانش آموزان و مسئولیت نظام آموزشی در تأمین امنیت روانی و جسمی آنها مطرح کرده است.


به گزارش جاویدانی به نقل از خبر آنلاین، در هر دو پرونده، روایت هایی از تنش میان دانش آموز و مدرسه یا خانواده مطرح شده؛ روایت هایی که باآنکه هنوز همه ابعاد آنها روشن نیست، اما توجه به یک موضوع را ضروری می کند: مدرسه تا چه اندازه خویش را در مقابل سلامت روان و امنیت دانش آموزان مسئول می داند؟
آرزو خاوری؛ اختلاف بر سر شلوار جین و روایت خانواده از برخورد مدرسه آرزو خاوری، دانش آموز ۱۶ ساله افغان و پایه نهم مدرسه کوثر شهرری، ۱۳ آبان ۱۴۰۳ بعد از سقوط از یک ساختمان جان خویش را از دست داد. بعد از انتشار خبر مرگ او، روایتهای متفاوتی در رابطه با اتفاقات روزهای منتهی به این حادثه عنوان شد.
بر مبنای روایت پدر آرزو، ماجرا از اختلاف بر سر پوشش او شروع شده بود. آرزو در یک اردوی مدرسه شلوار جین پوشیده بود و این موضوع به تماس مسئولان مدرسه با خانواده منجر گردید. پدر او همین طور گفته بود که مدرسه بعد از مدتی با خانواده تماس گرفته و اعلام نموده است دخترش بدون اجازه از مدرسه خارج شده و در دسترس نیست. خانواده بعد از جست وجو متوجه شدند آرزو به بیمارستان منتقل شده و جان باخته است.
پدر آرزو در گفت وگوهای رسانه ای از برخورد نامناسب مدیر مدرسه با دخترش انتقاد کرده و گفته بود که در دو سال پایانی تحصیل او، بعد از تغییر مدیر، مشکلات بیشتری برای آرزو بوجود آمده است. خانواده همین طور از مسئولان مدرسه شکایت کردند.

در مقابل، آموزش و پرورش در اطلاعیه ای اعلام نمود که آرزو بعد از سقوط از ساختمان به بیمارستان منتقل شده و با وجود اقدامات درمانی جان خویش را از دست داده است. این نهاد در آن زمان تصریح کرد که علت و انگیزه حادثه در دست بررسی می باشد.
بنابراین، هرچند روایت خانواده از برخوردهای مدرسه و اختلاف بر سر پوشش آرزو بخش مهمی از این پرونده است، نمی توان بدون نتیجه بررسی های رسمی، رابطه مستقیمی میان این برخوردها و مرگ او برقرار کرد. در عین حال، پرسش در رابطه با شیوه مواجهه مدرسه با یک دانش آموز نوجوان و نحوه پیگیری وضعیت او بازهم مطرح است.
سوگند صیادی؛ مرگ مشکوک دیگری که پای مسئولیت مدرسه را به میان کشید پرونده سوگند صیادی، دانش آموز ۱۶ ساله کرمانشاهی، بار دیگر این پرسش ها را به میان آورده است. او بعد از سقوط از طبقه پنجم ساختمان محل سکونتش جان باخت؛ حادثه ای که ابعاد و علت آن بازهم در دست بررسی قضایی است.
در روایتهای انتشار یافته در رابطه با این پرونده گفته شده است که سوگند قبل از حادثه با مدیر مدرسه صحبت کرده و از او خواسته بود موضوعی را به پدرش اطلاع ندهد، برای اینکه از واکنش پدرش نگران بوده است. این روایت هنوز به عنوان نتیجه قطعی تحقیقات قضایی اعلام نشده، اما انتشار آن توجه ها را به نحوه برخورد مدرسه با نگرانی های دانش آموز جلب کرد.
در مقابل، آموزش و پرورش روایت دیگری از آخرین روز حضور سوگند در مدرسه عرضه کرده است. بر مبنای این روایت، پدر او روز ۲۳ آبان به مدرسه مراجعه نموده و درخواست دریافت پرونده تحصیلی دخترش را برای انتقال به گیلان غرب داشته است. بعد از انجام مراحل اداری، پرونده تحویل داده شده و پدر و دختر حدود ساعت ۹ بامداد مدرسه را ترک کرده اند. حادثه مرگ سوگند بعدازظهر همان روز و در منزل پدرش روی داده است.
در ادامه رسیدگی به پرونده، دادستان کرمانشاه از بازداشت پدر سوگند و مدیر مدرسه آگاهی داد. بر اساس گزارش انتشار یافته، پدر با اتهاماتی همچون ضرب و جرح و مدیر مدرسه به سبب قصور احتمالی در ارتباط با این پرونده بازداشت شده اند. در عین حال، تحقیقات در رابطه با احتمال قتل یا خودکشی ادامه دارد و هنوز علت قطعی مرگ اعلام نشده است. بازداشت افراد نیز به مفهوم اثبات افترا آنها نیست.
مدرسه؛ محل آموزش یا نهادی برای مراقبت از دانش آموزان؟ وجه مشترک این دو پرونده، فقط نوجوان بودن دانش آموزان یا وقوع حادثه ای تلخ نیست؛ بلکه پرسش در رابطه با مسئولیت مدرسه در مقابل شرایطی است که امکان دارد امنیت و سلامت دانش آموز را تهدید کند.
نرگس ملک زاده، کارشناس آموزش و معلم، در گفت و گو با خبرآنلاین با تکیه بر این که وظیفه مدرسه به آموزش کتاب های درسی و اجرای مقررات انضباطی محدود نمی گردد، می گوید مدرسه باید محیطی امن برای رشد جسمی و روانی دانش آموزان باشد. به عقیده او، اگر دانش آموزی به مسئولان مدرسه بگوید از اطلاع دادن موضوعی به خانواده می ترسد و نگران صدمه دیدن است، این حرف نباید یک مسئله معمولی یا فقط انضباطی تلقی شود.

ملک زاده تأکید می کند چنین هشداری باید جدی گرفته شود و مسئولان مدرسه قبل از هر اقدامی، شرایط و میزان خطر را ارزیابی کنند. به قول او، در چنین موقعیتی تماس با خانواده نباید تنها اقدام مدرسه باشد؛ خصوصاً اگر خود دانش آموز از واکنش یکی از اعضای خانواده ابراز نگرانی کرده باشد. مدرسه باید از مسیرهای تخصصی و حمایتی کمک بگیرد و دانش آموز را بدون توجه به احتمال خطر، به شرایط نگران کننده بازنگرداند.
این کارشناس آموزش همین طور بر لزوم تقویت نقش مشاوران مدارس تأکید دارد. از نگاه او، مشاور نباید فقط مسئول امور اداری یا حضور و غیاب باشد، بلکه باید در شناسایی مشکلات روانی و اجتماعی دانش آموزان و پیش گیری از بحران نقش واقعی داشته باشد. آموزش مدیران، معاونان و معلمان برای مواجهه درست با مسایل نوجوانان نیز بخشی از همین مسئولیت است.
از آرزو تا سوگند؛ چه کسی پاسخ گوی امنیت دانش آموزان است؟ نوجوانی دوره ای همراه با تغییرات عاطفی، اجتماعی و رفتاری است. اختلاف بر سر پوشش، روابط دوستانه یا مسایل شخصی امکان دارد در این سن رخ دهد، اما واکنش نظام آموزشی به این مسایل اهمیت زیادی دارد. برخورد تحقیرآمیز، تهدید به اخراج یا نادیده گرفتن نگرانی های دانش آموز می تواند شرایط را دشوارتر کند؛ به همین دلیل، مدرسه باید به جای تمرکز صرف بر تنبیه و کنترل، راهی برای گفت و گو و حمایت پیدا کند.
پرسش اصلی این است که اگر دانش آموزی در مدرسه از ترس، تهدید یا احتمال صدمه دیدن سخن بگوید، چه نهادی باید مسئولیت پیگیری را برعهده بگیرد؟ آیا مدیر و معلم فقط مکلف به اجرای مقررات هستند یا باید بتوانند نشانه های خطر را نیز تشخیص دهند؟ پاسخ به این پرسش ها، فراتر از بررسی دو پرونده، به بازبینی در نگاه نظام آموزشی به امنیت و سلامت روان دانش آموزان نیاز دارد.
اما مرور این اتفاقات تلخ نشان داده است بعضی از مدیران و تصمیم گیرندگان مدارس از روا داری، روحیه کمک و همکاری با دانش آموزان فاصله زیاد و مخربی دارند.


منبع:

0.0 / 5
5
1405/08/27
10:45:55
تگهای خبر: آموزش , ارتباط , تخصص , سلامت
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
X

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۷ بعلاوه ۳
دیدنیهای جاویدانی

چالشیهای جاویدانی

تازه های جاویدانی

جاویدانی