یادداشت
از خیابان های انقلاب تا خاکریزهای جنگ
به گزارش جاویدانی، حضور و نقش مردم در تحولات بزرگ تاریخی، یکی از شاخص ترین عوامل تعیین کننده سرنوشت ملت هاست. در تاریخ معاصر ایران، کمتر رویدادی را میتوان یافت که بدون حضور گسترده مردم شکل گرفته باشد. انقلاب اسلامی ایران و سالهای دفاع مقدس، دو صحنه بزرگ از مشارکت و همراهی مردمی هستند که هر یک جلوه ای متفاوت اما هم ریشه از اراده ملی را به نمایش گذاشتند.
به گزارش جاویدانی به نقل از ایسنا، انقلاب اسلامی ایران از اولین روزهای ایجاد خود، ماهیتی مردمی داشت. اعتراضات، راهپیمایی ها، اعتصابات و تجمعات گسترده در شهرها و روستاها، نشان داد که بدنه اصلی این حرکت را اقشار مختلف جامعه تشکیل می دهند؛ از دانشجویان و روحانیون گرفته تا بازاریان، کارگران، کارمندان و زنان خانه دار. مردم نه فقط در حوزه خیابان، بلکه در عرصه های پشتیبانی، اطلاع رسانی، سازماندهی و حفظ انسجام اجتماعی نیز نقش ایفا کردند. اوج این حضور را می توان در راهپیمایی های میلیونی ماه های منتهی به پیروزی انقلاب مشاهده کرد؛ جایی که خیابان ها به نماد اراده عمومی تبدیل شد و خواست مشترک مردم، مسیر تاریخ را تغییر داد.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی، 22بهمن به عنوان نماد تداوم این همبستگی مردمی تثبیت شد. راهپیمایی های سالانه این روز، صرفا یک مراسم نمادین نیست، بلکه بازتابی از پیوند میان مردم و نظام سیاسی و یادآور نقش تعیین کننده ملت در سرنوشت کشور است. در این روز، مردم با حضور داوطلبانه و گسترده خود، مفاهیمی چون استقلال، هویت ملی و مشارکت سیاسی را باز تعریف می کنند. خصوصیت برجسته این حضور، تنوع نسلی و اجتماعی شرکت کنندگان است که نشان میدهد انقلاب، محدود به یک دوره زمانی یا نسل خاص نبوده است.
با شروع جنگ تحمیلی عراق مقابل ایران، شکل دیگری از حضور مردمی پدیدار شد. اگر در دوران انقلاب، خیابان ها صحنه اصلی کنش اجتماعی بود، در دوران جنگ، جبهه ها و پشت جبهه ها به میدان مشارکت تبدیل شدند. هزاران نفر از جوانان به شکل داوطلبانه راهی خطوط مقدم شدند و در کنار نیروهای رسمی نظامی، از تمامیت ارضی کشور دفاع کردند. هم زمان، میلیونها نفر در پشت جبهه ها نقش آفرینی کردند؛ از کمک های مردمی و پشتیبانی لجستیکی گرفته تا فعالیتهای درمانی، فرهنگی و تولیدی. خانواده ها، مادران و همسران رزمندگان نیز بخشی از این مقاومت ملی بودند که با صبوری و ایثار، بار سنگین جنگ را تحمل کردند.
مقایسه حضور مردم در 22بهمن و دوران دفاع مقدس، نشان دهنده دو جلوه مکمل از مشارکت ملی است. در بیست و دو بهمن، حضور مردم بیشتر جنبه سیاسی، نمادین و هویتی دارد؛ نمایش وحدت، یادآوری آرمان ها و تاکید بر نقش ملت در ساختار سیاسی. اما در دوران جنگ، این حضور ماهیتی وجودی و حیاتی پیدا می کند؛ دفاع از خاک، امنیت و بقا. با این وجود، ریشه هر دو نوع مشارکت در یک عامل مشترک نهفته است: «احساس مسئولیت جمعی و باور به تأثیرگذاری مردم در سرنوشت کشور.»
در هر دو مقطع، مردم ایران نشان دادند که صرفا تماشاچی رویدادهای تاریخی نیستند، بلکه بازیگران اصلی آن به حساب می آیند. چه در راهپیمایی های انقلاب و بیست و دو بهمن، و چه در میدان های نبرد و پشتیبانی جنگ، عنصر تعیین کننده، حضور آگاهانه و داوطلبانه ملت بوده است. این تجربه تاریخی، یکی از مهم ترین سرمایه های اجتماعی ایران به شمار می رود؛ سرمایه ای که مبین پیوند عمیق میان جامعه، هویت ملی و تحولات سیاسی و امنیتی کشور است.
این مطلب را می پسندید؟
(0)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب